"سـکـوتهــای دنبـالـه دار"

البته این موضوع صرفا برداشت من است از زندگی و ممکن است وزن و قافیه ی مجموعه ی برداشتهای من زیاد هم موزون نباشند .

من فکر می کنم غیر از جنسیت و قد و قامت و چاقی و لاغری و رنگ پوست و مذهب و سواد و ملیت و خانواده و... و خلاصه تمام شاخص های ارزشی موجود در جامعه ، یک ارزش پنهان در هر فرد وجود دارد که نه موروثی است که ذاتی فرد باشد نه اکتسابی است که فرد بتواند در شدت و حدت و یا در رقت و بی مایگی ان نقشی داشته باشد . این ارزش پنهان را می توان برداشت نام گذاشت برداشتی که فرد از مجموعه ی آنچه در ان واقع می شود می کند و معمولا ان برداشت شکلی لایتغیر دارد که خود ،خود ، خود فرد را نشان می دهد

حالا اگر این برداشتها را مانند نقاطی در نظر بگیریم که نمایگر افراد هستند و ما از بالا به ان نقاط نگاه کنیم هر چند ابتدا از این همه تنوع به تعجب می افتیم ولی خیلی زود متوجه می شویم این موضوع درست به اندازه تعداد کارهایی است که انسانها باید انجام دهند ، گویا نظام هستی اسباب یک بازی زیبا را برای انسانها فراهم کرده که نام ان بازی زندگیست .

ولی ما افراد زیادی هم داریم که فاقد هر گونه برداشتی هستند و اینها به شکل نقطه نیستند یعنی وجودی مستقل ندارند بلکه اینها به شکل توده هستند ، توده هایی که اسیر بادند . مردم معمولا انها را به چشم منگول می بینن ولی با این وجود این منگول ها همیشه دنبال بستری برای ادامه حیات هستند تا در ان تلپ شوند و فاجعه وقتی است که باور عموم بر این قرار می گیرد که این منگول ها نذر شوند و به این شکل افراد نذری در شاهراه سرنوشت قرار می گیرند و چه بافت کریهی خواد بود بافت جامعه ای که توسط توده ای نذری ایجاد شود

قلی موتورش را روی جک گذاشت و کمر خمیده اش را به سختی راست کرد حالا زیاد چاق نیست ولی هنوز هم لش سنگینی دارد سفیدی موی سر و صورت و حتی ابروها او را پیر تر از سنش نشان می دهد . مثل همیشه کت و شلوار بی قواری پوشیده و کمر بند شلوارش نامرتب است .

دستهای بلند و گوشتی اش را تکان می دهد و می گه :

فلانی برادرم کمرم را شکست ، در شصت سال عمر هیچی ازش نخواستم و امروز فقط گفتم بیاد بانک ضامنم بشه ، می خوام هشت میلیون تومان وام بردارم ، زنم مریضه خودمم حال و روز خوبی ندارم

ولی او قبول نکرد . گفت : دسته چک ندارم

_ خب شاید نداشته

_ داشت ، از بچه های بانک پرسیده بودم بهم گفته بودن ، دسته چک داره و اگه بیاد ضمانت کنه قبوله ، ولی نیامد ... نیامد

جوش می زد و به زمانه می خندید ، گاهی ناباورانه می گفت : نه ، چطور می شه با من این جور رفتار کنه . من برادرشم ، تو نمی دونی چه کارها که براش نکرده ام . او از من چند سالی کوچکتره

_ حالا می خوای تا شب اینجا بشینی و نال بزنی ، دنیا همینه که می گی ، نقش برادرا تو زندگی هم ، فقط اینه که میراث همدیگر را کم می کنن و گر نه هیچ استفاده ای برای هم ندارند

_ ها ، یعنی برادری اینه که تو می گی . پس چرا اینقدر دیر فهمیدم که برادری چرت و پرته .

قلی ، سرش را تکان داد ، چایی اش را هورت کشید و پایش را کشید زیر باسنش و توی صندلی فرو رفت : مادرم که مرد غلام فقط ده سالش بود ، مادرم تا شب قبل از مرگش تا وقتی می تونست حرف بزنه به من می گفت مراقبش باشم ، حتی لحظه ی مرگ تو چشام نگاه کرد و بازم همین را ازم خواست . بابام زن گرفت و کارش قمار بازی بود و من باید برای لقمه ای نان چه حقارت ها که می کشیدم ، تو چی میدانی اگر برات بگم به اندازه کتاب توفان می شه . خب او هم خیلی سختی کشید من نتونستم براش خیلی کاری بکنم و حالا هم که وضعش از من بهتره من هنوز عذاب وجدان دارم که نتونستم به حرفای مادرم عمل کنم . زمانه سخت بود ولی نامرد نبود حالا دوره راحتی شده مردم همه چیز دارند جز یک ذره مردانگی

_ خدا مادرت را رحمت کند ولی همین حرفای تو خالی و بیهوده بود که آدمای فکر کردن چیزی به نام برادری وجود داره ، برادرها تنها کسانی هستند که هیچ وقت به چشم احترام به هم نگاه نمی کنن شاید همون زمانی که تو داشتی برادرت را نصیحت می کرده ای که درس بخواند تا برای خودش کسی شود او با خودش می گفته : اگه این آشغال نبود دست و پای من باز بود و می تونستم هر کاری بکنم

_ ها ، زیاد بد هم نمی گی . ده ، بیست سال قبل یک دفعه بحثمان شد و او وسط همین حرفا به من گفت که تو مادر را کشتی ، تو مادر را دق مرگ کردی

_ حالا قلی جان این حرفا چیزی نمی شه گور بابای هر چی براریه پا شو بریم بانک تا برات چک بدم ، نهایتش انارهای سال آیندتو می دی به من

_ این کلمه را هم  بد نمی گی ولی جگرم می سوزه ، دوست داشتم او برام یک کاری کرده باشه

خیلی ها که وبلاگ می نویسند این جور هدف هایی دارند :

تبلیغات و من این را از این جمله می فهمم که مرتب برای من نظر می ذارند و درخواست می کنند که بهشان سر بزنم

گروهی دنبال پیدا کردن دوستان جدید هستند می خواهند هم فکران بیشتری پیدا کنند و از انها انرژی یا راهنمایی بگیرند و یا از تجربه ها ی انها استفاده کنن

گروهی واقعا حرفی برای گفتن دارند مثلا در زمینه بازار یا در زمینه سیاست و یا درباره ادبیات و ... کار انجام می دهند

گروهی بدنبال سرگرمی هستند لذا یک متنی را از یک مجله یا کتاب و یا جایی دیگر بر می دارند و انرا در وبلاگشان می گذارند

و ....

ولی من واقعا چرا وبلاگ می نویسم ؟ من معتقدم که تمرکز انسان بر زندگی هر لحظه در حال از هم پاشیدن است و ما خیلی زود در ورطه ی نابخردی زندگی گرفتار می شویم ، ما درست توسط عقل و اندیشه مان به چاه جهل می افتیم . ما با خودمان فکر می کنیم و در بررسی رفتار و اعمال و گفتار دیگران هستیم و در این میان با توجه به رحم و عطوفت و یا با توجه به خشم و نفرت و یا تعصب و ... از عقلمان کمک می گیریم و اینها مقدمات بدبختی ما می شوند .

برای حل این موضوع من فکر می کنم باید ما انجمن هایی داشته باشیم که هر روز در ان انجمن نظرات و افکار و رویاها و برنامه هایمان را با صدای بلند بیان کنیم این نفس بیان یک حرف با صدای بلند می تواند اشتباهات و لغزش های فکر ما را بگیرد زیرا در شکل گیری افکار بدون صدا ذهن ما قادر است یک سری چیز هایی را بی انکه حقیقی باشند به هم بچسباند و خیلی از اسطوره ها و خرافات به همین دلیل برای ما ملکه ذهنی شده اند که ما انها را با صدای بلند تکرار نکرده ایم بلکه صرفا انها را قبول کرده ایم

خب من وبلاگ می نویسم تا افکارم را با صدای بلند بیان کرده باشم و گر نه ، نه بدنبال تبلیغات کاری و اقتصادی هستم و نه دنبال دوست یابی و نه دنبال سرگرمی و نه های دیگر

من فقط می خواهم افکارم مرتب صیقل بخورند تا شامل تکرار و روز مرگی نشوند و منطق درونی من بر اساس چفت و بند هایی مثالی و خیالی به هم جفت و جور نشوند

نوشته هایی که روی کاغذ حالاتی را ثبت می کنند و کاغذ هایی که روی هم تلمبار می شوند و خاک می خورند و گاهی اسیر باد می شوند و در همه جا می گردند و ما فقط تکه کاغذی را می بینیم که باد آنرا به هر سویی می برد و برایمان هیچ ارزشی ندارد . حتی خواندنش نیز به نظرمان مسخره می اید حرفهایی که گویا ارزششان به این بوده که هیچ وقت بیان نشوند گویا بیان کردنشان به این معناست که کسی را شکست داده اند . اگر کسی از به آغوش نکشیدن دیگری نالیده یعنی دچار شکست عشقی شده . اگر کسی از دوری عزیزانش متاثر بوده یعنی دچار شکست روحی شده اگر کسی از ظلم و بی عدالتی گله مند بوده یعنی آنکه شاهد شکستن غرور و آرزوهاش بوده . اگر ...

ایا این طور است که سکوت از همه کاغذ ها قدرتمند تر است ، هیچ کس نمی تواند سکوتت را بخواند و آنرا به باد بسپارد و تو ببینی چگونه احساساتت به بازی گرفته شده است و کسی هم به ان نیشخند می زند .

ولی چقدر فضای سکوت عمیق است و در ان تنها یک آهنگ وجود دارد که نباید دید نباید دوست داشت نباید ارزو کرد نباید کار کرد نباید ... سکوت خشونتی وحشتناک را یدک می کشد یا به عبارتی بهتر وقتی زبان تمام اعضای بدن کام فرو می بندند این فقط خشونت است که زبانه می کشد .

فرض این است که سکوت حرف نزدن است ولی این فرض واقع نیست چرا که واقعیت این است که سکوت حرف زیادی است که می زنیم تا آن حرفی را که باید بزنیم لاپوشانی کنیم گویا در باغی به دزدی زرد آلو رفته ایم و همین که صاحب باغ می اید ما برگهای زیادی را جمع می کنیم تا روی زرد آلوهایی که چیده ایم بریزیم و صاحب باغ آنجا می ماند و ما همچنان برگ جمع می کنیم ولی حواسمان پیش زرد الو هاست سالها برگ جمع کن باغ می شویم تا کسی که فکر می کنیم صاحب باغ است می میرد تازه سرمان را بلند می کنیم و می فهمیم که ما میوه درخت خودمان را چیده بودیم لذا برگها را کنار می زنیم و در زیر برگها چند برگه ی خشک زرد الو پیدا می کنیم که سالها انتظار به دندان کشیدن خسته شان کرده ، افسوس دیگر دندانی نیست . با سرشکستی فروان برای اولین مرتبه سرمان را در زندگی بلند می کنیم ولی از درد بیان فقط یک جمله جانمان کنده می شود و هیچ کس تنها حرف زندگیمان را نمی شنود که همراه با تکه های برگه های زرد آلو از لای تک و توک دندانمان می ریزد که : چرا سکوت

........

البته نسل من بهتر است منتظر مرگ بعضی ها نباشند که اینها تازه در هفتاد سالگی به لقمه نانی رسیده اند لذا به زندگی دستور داده اند دنده معکوس بگیرد

زیبایی از اون سری چیز هایی هست که اگر بهش توجه نشه قهر می کنه می ره . حفظ زیبایی ای که ما با ان افریده می شویم نه کمک به ایجاد وضعیت کاذب ان که مثلا ممکن است با عمل جراحی پلاستیک و یا تزریق موادی به منظور تغییر رنگ و ... یکی از مهترین عوامل احساس خوشبختی یک فرد است . فرد وقتی می بیند در برابر گذشت زمان هر روزی در خور همان روز زیبا و دوست داشتنی و قبراق و سرحال مانده است به خودش افتخار می کند و از اینکه شامل گذشت زمان نشده به خودش می بالد او این مسئله را دال بر این نکته می گیرد که خوب زندگی کرده و در برابر مشکلات کمرش نشکسته و مویش به سفیدی نگراییده .

حفظ زیبایی فرد نیازمند یک نوع نشاط درونی است که: هر لحظه به کمک فرد بیاید و بقول گفتنی احساس شود که از منبعی تمام نشدنی دارد استخراج می شود . ولی اگر این احساس زیبایی از بیرون فرد به او برسد حس لا یتناهی اش از بین می رود لذا انطور که باید و شاید موثر نیست .

من فکر می کنم قدرتمند کردن ذهن از روش خواندن رمانهای عالی و خوب با خمیر مایه های فلسفی و عقلی بسیار مفید است لذا رمان نویسانی در این حد از نظر من روشن فکر ترین و عاقل ترین مردمی هستند که زندگی کرده اند شما در ضمن خواندن یک رمان عالی می بینید که چگونه یک فرد در لای چرخ دنده های زندگی نه تنها دوام می اورد که امیدوار و مطمئن نیز به نظر می رسد و هر تصوری غیر ازاین برای شما ناخوشایند است . شما نمی توانید از یک انسان ضعیف و ترسو و بزدل و از یک بچه ی حرف گوش کن مثبت یک قهرمان بسازید هر چند این موضوع را رسانه ای کنید و انرا در بوق و کرنا بگذارید

البته حفظ زیبایی کار آسانی نیست که من باید برم کوه دیگه نمی تونم توضیح بدم

تذکر : من دیروز هنوز به نیشابور نرفته بودم که قلب زمین لرزید گویا این انعکاسی بود که طپش قلب من که البته این حرف یک شوخی است و من معتقدم باید گسل نیشابور و تهران و ... را بسیار جدی گرفت اقل کم یک طوری انها را روغن کاری کرد و به تحکیم ساختمانها کمک نمود تا همه همیشه عاشق باشند و قلبشان بدون به جریان انداختن طپش قلب زمین برای هم بتپد

و حرف از طپش شد جمله ای از دکتر حسابی :

قلبی که برای ایران نتپد همان به که نتپد

گاهی وقتا اب در جو نمی دود و علفهای کف جو در زیر آب مانند موههای دختری زیبا در مسیر باد رویایی به نظر نمی رسن . گاهی وقتا یک درخت کهن سال با سایه ای بزرگ انجا نیست و کسی که دوستش داری از دور دست برایت دست تکان نمی دهد که به سمت تو می اید در حالی یکی یکی تکمه های پیراهنش را باز می کند .

گاهی هیچ یک از اینها نیست ، تو فقط از خانه بیرون می ایی و اب کثیف چاله ی جلو خانه ات را می بینی که در زیر فشار سرما یخ بسته و در زیر فشار این یخ زدگی تمام آشغالهای داخل اب به شکلکهای ناموزون ثابت شده اند و تو نور خورشید را می بینی که در تلاش برای عبور طیفی گسترده از رنگ و انعکاس ساخته و نمی دانی درست کجایت به خارش افتاده که تاملی گنگ چنین تو را طلبیده است .

(( صاد )) عزیزم گاهی ما برای ابتدایی ترین نشانه های حضورمان در دنیا به عمیق ترین چالش ها می افتیم و هر چند پشت سر هم از همه چیز می گذریم ولی روح ما درگیر می شود .

من واقعا خوشم نمی آید که بقول تو خودم را متعقلانه نشان دهم ولی ... حالا برایت مثالی می زنم : فرض را بر این قرار بده که چند نفر بدنبال شی ای گم شده می گردن و یکی از انها که نه عقلش از دیگران کمتر است و نه بیشتر بر حسب تصادف آن شی را پیدا می کند او بعد از پیدا کردن ان شی داد می زند که آی من پیداش کردم ولی کسی حرف او را گوش نمی کند و او مجدد داد می زند و باز هم کسی حرف او را نمی شنود و او بعد از مدتی می فهمد که داستان سرکاری بوده و همه اینها پی نخود سیاه فرستاده شده اند و بعد ناگهان می فهمد که اگر قرار است انها دنبال نخود سیاه باشن پس الان باید کجایشان بسوزد و بعد یک هو می بیند فلانش یک سره شده و او در عالم خلسه و در دنیای هپروت بوده و ....

بله صاد عزیز من واقعا آن شی گم شده را پیدا کرده ام و گر نه ادعای عقل زیادی ندارم

به اونی هم خیلی ماهه بگم که اگر اینطوری می شد خیلی ازادش می گذاشتم تا حدی که لبریز از ازادی باشد و او را می ستودم و بهش یاد اوری می کردم که او یک انسان واقعی است

مسئله دیگر اینکه احتمالا من فردا می خواهم به نیشابور بروم و یک برنامه کاری دارم و از همین الان طپش قلب گرفته ام

گاهی خودم را سرزنش می کنم که چرا مهر کسی را در دل داری که متعلق به دیگران است ، او را مانند کالایی در نظر می گیرم که فروخته شده مثل یک کیلو هلو که کسی انرا خریده ، در نایلونی گذاشته و به خانه برده تا آنرا پوست کرده و روی زبانش بگذارد تا اب شود و آبش به جانش برود .

حالا منم اینجا گیر داده ام که منم هلو می خوام ، درست همان هلویی که داخل این خانه است . به خودم نیشتر هی می زنم : چته ، اولا که این هلو صاحب دارد . دوما ، مزه تمام هلو های روی کره زمین یکی است .

ولی من یا اصلا منطقی نیستم یا اینکه منطق خودم را دارم . من در جواب خودم می گویم : ولی من عاشق هلو نیستم ، من عاشق یک انسانم ، عاشق چیزی که قبل از انکه یک زن باشد یک مادرباشد یک دختر باشد یک انسان است ، و انسانی که خدا در چشمانش برق می زند قبل از انکه یک هلو باشد برای پوست کندن ، آتشی است برای گرم کردن دلی خسته . دوری اش حصیر حسرتی است بر روی روزگاران سپری شده ، زندگی بدون او در آخرین لحظاتش به نظر ناقص می اید گویا یک اشکالی بوده که باید رفع می شده گویا جانی که باید در تن خسته می دویده هرگز محقق نشده .

شاید جریان فکر من راهی اشتباه را طی کرده است ولی در هر صورت من غیر از این راه چیز دیگه ای ندارم : انسان متعلق به خودش هست و با اراده خودش مجاز است هر کاری را درباره خودش صلاح می داند انجام دهد بین خوبی و بدی راه باریکی وجود دارد که نامش زندگیست جریان ممتد حیات فرصتی برای ایستادن نمی دهد لذا ما مجبوریم انتخاب کنیم و ترس ما از انتخاب اشتباه مسیر، هیچ کمکی به ما نمی کند زیرا اگر بر جریان عمومی جامعه تکیه و اعتماد کنیم و این جریان ما را در مسیر خودش هدایت کند جریانی کلی است که بر اساس حقیر ترین و کثیف ترین افراد جامعه و تاریخ بسته شده ومیراثی غیر از فسیل شدن ندارد . بوی گند تاریخ بر جریان عمومی سایه دارد و تنها غایب بزرگ این جریان زندگی ، غرور شیک و ساده ی انسان است که نه ترحم انگیز درباره کسی قضاوت می کند و نه اجازه می دهد مورد ترحم واقع شود ...

خلاصه تمام فکر های منحرفانه ی من باز هم به چراغ عاشقی من اکسیر سوادایی می ریزند تا که نخواهد کسی رسوایی ام را ببیند و این چه گمراهی خالصانه ایست

بارها این حرف را شنیده ام ولی به روی خودم نمی اورم و باز دیروز هم این را شنیدم که دوستی به من گفت : فلانی ناراحت نشوی ولی من در فلان اداره بصورت قراردادی کار می کنم و دوستان من در ان اداره به من سفارش می کنند یکی از راههای استخدام شدن این است که با تو دیده نشوم لذا رابطه ام را باهات کم کرده ام .

ولی واقعا من چرا گاو پیشانی سفید شده ام ؟

روزی با یکی از دوستان افغانی که چهره ای بسیار اخمو و جدی داشت و میکانیک بود صحبت می کردم وقتی به او گفتم : فلانی چرا اینقدر اخم تو سنگین است ؟ در جوابم گفت : از این ناراحتم که بخاطر شرایط مملکتم اینقدر تحقیر شده ام که در کشور شما آواره بصورت قاچاقی دارم زندگی می کنم و خطاب به من همیشه با توهین همراه است . او سپس سرش را تکان داد و گفت : من باهوش ترین فردی هستم که تا حالا دیده ام و این هوش زیاد حالا موجب ازارم شده .

اما داشتم راجع به گاو پیشانی سفید حرف می زدم ، داشتم می گفتم من همیشه پته خودم را روی اب میریزم ، همین وبلاگ من در محیطی که همه آشنا هستند خودش بزرگترین دلیل است . من زندگی های زیادی را غرق در رمز و راز می بینم ، مسائل کاری مردم پوشیده است مسائل عقیدتی مردم پنهان است ، مسائل جنسی آنها را کسی نمی داند ، باور های سیاسی مردم را و .... خلاصه من که خر نیستم می بینم چگونه مردم برای عرق خوری به ارمنستان و برای خانم بازی به تایلند و برای کنسرت به دبی می روند ، پس چرا اینها همه چیز را در اینجا بصورت ریایی انجام می دهند چرا به گونه ای غیر از انچه هستند رفتار می کنند ؟

تمام معما در جواب همین سوال است سیستم نمی خواهد که مردم واقعی باشند نمی خواهد که مردم خدا پرست باشند می خواهد که یک مشت ادم ریا کار و چاپلوس دور و بر خودش داشته باشد که سنگ سیستم را به سینه بزنند .

کسی را می خواهند که تعریف و تمجید کند از کمبود ها حرفی نزند اهل اعتراض نباشد سر به زیر و مطیع باشد اما نه مطیع خدا . من در خلاء نمی نویسم من در جایی می نویسم که چهل سال است اینها همه مرا می شناسند ریشه های مرا می شناسند و من آنقدر آدم پاکی هستم که واقعا می توانم ادعا کنم هیچ کس از من ازرده نیست یکی دلیل ازردگیش را بیان کند تا من عیبم را رفع کنم .

تمام گفته های من این جور حرفها هستند :

به شعور انسانی توهین نکنید و خرافات را زیاد نکنید

صداقت و پاکی یک شعار نیست که مردم خلاف انرا ببینند ولی انرا باور کنند

استعدادهای درونی افراد را بزرگترین شاخصه کاری آنها قرار دهید .

با چهره طلب کارانه با مردم حرف نزنید

و ....

حالا من مهره بد این بازی هستم ، خب اقل کم قبول کنید که من ژنیتیکم این است یک فضای زندگی حد اقلی هم برای امثال من داشته باشید دیگر ما مجرم جانی که نیستیم خلاصه با کمی ترس و لرز می توانیم ادعا کنیم که یک ایرانی هستیم حالا یک ایرانی تخته کم که حرف حساب شما را نمی فهمد و از سیر تا پیازتان را پر از ایراد می بیند .

زندگی یک نواختی دارم مثلا این ساعتها می ایم جلو دفتر و بعد سه ، چهار نفری می ایند و حرفهایی که سرمان را گرم می کند تا اینکه شب می شود و باز فردا درست تکرار همین امروز است . تقریبا سالهاست زندگی من همینه البته هش بیهودگی و بیکاری نیست ولی خلاصه این روش هم در هنگام کار کردن هست و هم در اوقات فراغت و به عبارتی دیگر اینجا تمام زندگی مرا شکل داده است .

باز هم این یک نواختی نیست که ازارم می دهد و نه کسانی که با انها وقت می گذرانم چرا که اینجا احساس خوبی دارم و هم از بودن با چند رفیق و هم صحبت لذت می برم لذا به جای ان جمله معروف که می گوید : من از این زندگی سرتاسر نهج سخت بیزارم

این جمله را جایگزین می کنم که : پیش هم بودن اگر دیروز ها لطفی نداشت ارزش دیروز را امروز باور می کنم

و با خودم می گویم من جمع های زیادی را تجربه کرده ام که حالا دیگر ان جمع ها وجود ندارند و من باید می دانستم که همیشه چنین نخواهد بود لذا باید قدر این با هم بودن ها را بدانم و به جنبه های مثبتش فکر کنم ، خلاصه کار ازاد همین است که یک پاتوقی داشته باشی و چند نفری دور هم باشید و هر کسی یک چیزی بگوید . کاش می توانستم با کسانی بیشتری در اینجا ارتباط داشته باشم کسانی که حرفهای بیشتری برای گفتن داشتند و من در هنگاهی که انها حرف می زدن احساس می کردم به دنیای درون انها سفر کرده ام و میدیدم که آنها چگونه در این قسمت از وجودشان یک خانه مطمئن ساخته اند و در قسمت دیگر از خانه ی اطمینانشان یک هال با طاقهای گرد و پرده های سرخ دارند و در قسمت دیگر این خانه ی اطمینان یک معبد دارند که فلش محرابش رو به جنوب نیست .

دوست داشتم افرادی اینجا می امدن که قادر بودن باور هایشان را تجزیه و تحلیل کنند و شرح دهند که چرا این نوع رنگ را انتخاب کرده اند ، خودشان را باور داشته باشن و به عبارتی دیگر به خودشان رسیده باشند و اینی که هستند نتیجه یک عملیات اکتشافی باشد نه انکه همینطوری شانسکی اینی شده باشند که هستند و بعد شانسکی یک حرفی بزنن که معلوم نیست ان حرف را اصلا باور هم ندارند و اصلا حرفهایشان کارشناسی شده نیست . خلاصه نه زنگی زنگند و نه رومی روم ، جهت فلش محرابشان فقط یک علامت قراردادی نباشد

دور و بر من پر است از نه زنگی ها و نه رومی ها اینجا من دوستانی دارم که یا قرمز هستند یا آبی هیچ کس خاکستری نیست آنها بازی ابی و قرمز را دیده ان و باورشان همین است که بازی فقط ان طرف میدان است و انها درست جای تماشاگران نشسته اند گروهی در قدیم امده اند که به دروغ و به راست ادعاهایی داشته اند حالا یکی طرفدار این است دیگری طرفدار آن . یکی که خیلی تعصب دارد دست آخر اصلا نمی داند موضوع چیست فقط تعصب را باور دارد او می گوید : دانستن جرم است نادان متعصب باش

وقتی اینها حرف می زنن این امکان وجود ندارد که به دنیای درونشان نقبی زد و به باغسرایشان رفت و در آنجا باورهایی را دید که هنوز در مرحله ازمایش هستند و هنوز از بوته احتمال چیده نشده اند باور هایی را دید که روی میز غذا خوری گذاشته شده و آنرا سرو می کنند و کسی که انجاست از بوی خوش ان مست شده

چه بوی خوشی در خانه دلمان پاشیده ایم .

من اینجا دوستانی دارم که علمی تر از تمام این حرفها می گویند هر انسانی روزی نیم لیتر گوز تولید می کند و چهار ده مرتبه می گوزد و روش برخورد با مسئله گوز این است که بزنی و بعد به بغل دستی ات نگاه کنی ...

نمی شود حرفهای علمی را از حرفهای عقلی تفکیک کرد و این در حالی است که جریان کلی زندگی بر مبنای حرفهای عقلی سوار است خلاصه اگر دلیل تولید گوز را ندانیم باز هم انرا تولید می کنیم و خلاصه یک جوری از شرش راحت می شویم ولی ایا به همین شکل می شود با جریان اساسی زندگی مان برخورد کنیم و یک جورایی از شرش راحت شویم و اگر جواب غیر این است از کجا باید شروع کرد ؟ جواب این سوال در یک کلمه ازادی است فقط در سایه آزادی است که انسانها می توانند قدم های اول را ارام ارام بردارند ، خودشان را در دایره جمع بریزند و از این ریزش ابایی نداشته باشند ... خب همان دوستان آمدن و من گفتم : مهندس بی زحمت چایی رو بذار

یکی از خاطرات زندگی من :

در سال 1361 یعنی سی سال قبل من مشهد خانه برادرم بودم و خانه انها در چهار راه مقدم نخریسی بود . غروب من از خانه بیرون امدم و به سمت جنگل ، جایی که ان زمان آوارگان جنگی در انجا زندگی می کردن رفتم .

آن زمان مشهد به نسبت حالا مثل یک ده کوره بود و من در هنگام خروج از جنگل گم شدم . سعی می کردم خودم را به سمت جایی که چراغهای بیشتری داشت بکشانم ولی واقعا یک دفعه همه جا برهوت شده بود هیچ خانه ای نبود و من ترسیده بودم و با خودم فکر می کردم حالا با این برادرم چه کار کنم

در سمت راست من یک دیوار بزرگ سیم خاردار بود که من نمی دانستم باید چطور این سیم ها را دور بزنم تا به سمت روشنایی بروم . در همین اثنا صدای پارس یکی دو تا سگ مرا ترساند و من که استا بالا رفتن از درخت و پریدن از این ور کوچه به اون ور کوچه بودم ، از سیم های خاردار بالا رفتم و در قمست بالای دیوار سیم های زیادی بصورت دایره ای قرار داشت که من از میان تمام ان سیم ها گذشتم ، در پشت دیوار سیمی چند لایه سیم خاردار بصورت تو در تو کشیده شده بود بصورتی که تا دو متری دیوار نمی شد نزدیک شد ولی من با وجود انکه چند جای بدنم زخمی شده بود از بالای دیوار به قسمت انتهایی آن سیمها پریدم و به هر زحمتی بود خودم را کشیدم بیرون .

در ان طرف دیوار هیچ کس نبود ولی خیابانهای مرتب و بلوار چمن کاری شده ای بود و از سگ هم خبری نبود ، خانه هایی در هزار متری دیده می شدن . وقتی من بسمت خانه ها می رفتم ناگهان متوجه شدم چند هواپیما آنجا هست ، من از روی کنجکاوی به سمت هواپیماها رفتم و مدتی انجا بودم سپس به سمت خانه ها رفتم ولی هیچ کس در فضای بیرون محوطه نبود و من نمی دانستم چقدر از شب گذشته است .

یک اقایی را چند لحظه قبل دیدم که به یک خانه ای رفت و من دوان دوان به ان خانه نزدیک شدم ، در زدم و ان آقا در را باز کرد و من به او گفتم : آقا من اینجا گم شدم

او گفت : شما اینجا میهمان کسی هستی

گفتم : نه ، من اینجا گم شده ام

_ چطور به اینجا آمده ای

_ از بالای سیمهای خاردار

او با تعجب حرف مرا تکرار کرد و دوباره نگاهی به سر و وضع من انداخت

چند لحظه بعد یک ماشین و دو تا مامور آمدن و مرا از این اقا تحویل گرفتن و به یک اتاق بزرگ بردن و در انجا شروع کردن از من به سوال و جواب .

من که هنوز بدرستی نمی دانستم در کجا هستم با کمال خونسردی برای انها توضیح می دادم ، تا اینکه چند نفر دیگر با مقامهایی که مشخص می شد دارند وارد شدن و من دیدم یکی با اخلاق تند تفنگش را گذاشت روی سر من و توضیح خواست

به شوخی شوخی جریان بیخ پیدا کرده بود و من تا سه ساعت تمام به انحاء متفاوت زیر سوال و جواب بودم تا اینکه انها از من خواستند تا مسیر ورودم را به انها نشان دهم . وقتی به انها گفتم از این دیوار و از این نقطه رد شدم و انها تکه ها ی کوچکی از لباس مرا در سیم های خاردار دیدن به همدیگر با تعجب نگاه کردن و کسی که با ماشین فرماندهی امده بود پرسید : چطور از اینجا رد شدی

و من تمام جریان را برایشان توضیح دادم

خلاصه انها از من ادرسی خواستند که مرا به ان ادرس ببرند تحویل دهند و من چون از برادرم می ترسیدم ادرس پسر عمویم را دادم و انها مرا به خانه پسر عمویم بردن و پسر عمویم نیمه شب به برادرم تلفن زد که من آنجا هستم

صبح قبل از انکه برادرم به خانه پسر عمو بیاید من از خانه در رفتم و از همان نخریسی سوار ماشین شدم و به روستا برگشتم و دیگر هوس رفتن به مشهد نکردم با خودم گفتم همین روستا هر کاری بکنی کسی به کارت کاری ندارد نزدیک بود ان شب مرا به جرم منافق بکشند و من هی داد می زدم : نه آقا من جزء هیچ گروهی نیستم من صرفا اینجا گم شدم و ازترس سگ ها آمدم بالای دیوار و بعد هم فکر کردم این طرف امن تر است پریدم این ور

گاهی یک موضوع سخت روح مرا می ازارد و من به این موضوع فکر می کنم و خوابم نمی برد . دراین بیدار خوابی شبانه با خودم گفتم :

یک موضوع اینقدر بی ارزش مرا اینجور اچمز کرده است پس وای به حال فلانی و درفکرم در زندگی او چرخی زدم :

او دختر بزرگ خانواده ای شش نفری است ، پدر و مادری دارد که برای پدر و مادری جوان هستند و پدر فردی موفق است .

مادر بزرگ و پدر بزرگی مهربان دارد

یک دایی خوب دارد

یک خاله و شوهر خاله نازنین دارد .

زندگی او در طی پانزده سال این شکلی می شود : ابتدا پدر الوده به مواد مخدر می شود سپس مادر بزرگ می میرد و بعد پدربزرگ که مدتی است ناتوان شده او را تنها می گذارد نرمک نرمک دو تا برادر نیز آلوده به مواد می شوند

او با تنها پسر خاله اش ازدواج می کند ولی بین انها تفاهم ایجاد نمی شود ، مادرش و دایی با اندکی فاصله از دنیا می روند و تنها خواهرش به خانه بخت می رود و اختلاف او و همسرش بیشتر می شود و او بسیار زیر فشار زندگی قرار می گیرد

در همین زمان تنها حامی اش که خاله اش باشد می میرد و او به فرزندش دل می بندد و باز مریضی اش بیشتر می شود

پدر که حالا تنها دل خوشی اوست یک روز صبح از خواب بیدار نمی شود برادر ها اسیر زندگی خود می شوند . شوهرش ازدواج دوباره می کند و او زیر فشار ناراحتی کور می شود و پدر شوهرش که حالا تنها مهره زندگی اوست چشم از دنیا فرو می بندد و او به خانه مادرش برمی گردد در حالی که خانه خالی از هر هیاهویی است او دست فرزندش را می گیرد و با چشمانی که دیگر نابینا شده اند به خاطرات کودکی اش نگاه می کند بازی روزگار را می بیند و در تنهایی و سکوت صبر می کند تا ببیند خدا چه می خواهد

(( اگر احوال عیب نباشد دلم برای خواننده همیشگی از کانادا تنگ شده اگر کسی سراغشو داره خبری ازش به من بده ))

خیلی سالها قبل ، صبحهای جمعه برنامه صبح جمعه با شما را از رادیو گوش می کردم ولی بعدها دیگر اصلا رادیو گوش نداده ام و نمی دانم این برنامه هست یا خیر

منظورم این بود که یادی بکنم از مرحوم نوذری که نقش اقای ملون را بازی می کرد . به روش خودم برایش آرزوی آمرزش و ارامش می کنم . چقدر این مرد چهره ای دوست داشتنی داشت چقدر راحت به نظر می رسید . دهنش را که باز می کرد احساس می کردی تمام لایه های این فرد پر از اندیشه های ناب و صیقل خورده و شفاف است او طلای بیست چهار عیار بود .

من متاسفم که این جور چهره ها ی خدایی در بین ما بسیار کم هستند ولی بی ریا بگویم عاشق مهران مدیری و عادل فردوسی پور هستم و به نوبه خودم بهشان دست مریزاد می گم ، اینها به نظر من سمبل فکر جوان ایرانی هستند شاد ، موفق ، سالم و قوی

در همین روزها یادی می کنم از فروغ فرخزاد و اون فحوای جادویی که در کلامش بود او مرا به یاد یک زن در دوره عرب جاهلی (( که البته من جاهل بودن ان اعراب را قبول ندارم )) که نامش را نمی برم ولی بخاطر ان زن اعراب را دوست دارم ، می اندازد . شاید فریدون فرخزاد نیز سلطان شهیر اندیشه های بکر انسانی است که وقتی دهنش را باز می کند گویی رنگین کمانی بر روی دره ای مسحور کننده نقش می بندد .

شناخت اینها شناخت راه میان بر به سکولاریسم و حکومت عقلاست .

از ایرج میرزا هم یادی می کنم ولی شاهدی نمی اورم

ولی به نوبه خودم تنفرم را از این شریعتی اعلام کنم که هی بدم می یاد وقتی یکی برام پیامکی می فرسته و تهش می نویسه (( دکتر علی ...

خدایا مرا در سرزمینی بدنیا اوردی که یکی از بهترین نقاط دنیاست تا جایی که من هر قدمی که بر می دارم روی میلیاردها ثروت راه می روم .

خدایا مرا از نژادی زیبا آفریدی که نه انقدر سفید کک و مکی باشم و نه آنقدر سیاه زغالی

ولی من با خودم چه کار کردم ، چه زندگی ای برای خودم ساختم ، فکر می کنم اینجا جهنم است چرا که همه دروغگویان و دزدان و کلاشان و کینه ورزان و بی رحم ها و بی عقل ها و ... همه و همه اینجا جمعشان جمع است .

در هیچ کوی و برزنی صدای اواز و موسیقی نیست از هیچ خانه ای بوی عطر عشق بلند نمی شود و هر زن جوانی که می گذرد فرصتی برای اغفال است .

اینجا مردم مدام تو را صدا می زنن ولی هیچ کدامشان جواب تو را نمی شنوند و تو مرتب تکرار می کنی : جان بنده ی من چی می خوای که اینطور مضطرب مرا صدا می زنی

ولی انها چیزی نمی خواهن ، گویا رسم بر این است که فقط تو را صدا بزنن و بدنبال جوابی نباشند

اینجا کجاست که چنین آتش در خرمن اندیشه انداخته است ، اینجا کجاست که حرف راست یک کلمه نیست ، اینجا کجاست که هر کسی می خواهد چند روزی فقط بارش را ببندد و ازاینجا فرار کند .

به ظاهر زمختم نگاه نکنید ، دل من به این کوهها خو کرده است ، رویاهایم این است که اینجا را اباد کنم گرد حماقت و سنت را از صورت زادگاهم بشویم ، می خواهم جهان را به تماشا بخوانم و داد بزنم : من اهل این سرزمین هستم . سرزمین من بهشتی است که به شما وعده داده اند .

دلم می گیرد ، افق تاریک و خونین است و ابرهای سیاه خورشید حقیقت را نگران کرده اند

البته من هیچ چیز درباره هادی نمی دانستم ولی بعد ها که با خانواده او اشنا شدم انها خانواده ای نسبتا متمول بودن یعنی از ان کسانی بودن که در زادگاه خودشان ریشه داشتند پدر او یک کارخانه شالی کوبی داشت و زمینهایی که شاید به قیمت الان خیلی زیاد باشد .

ولی انها خانواده ای شلوغ و سنتی بودن که هادی از این موضوع زجر می کشید ، هادی از اینکه مادرش برسم شمالی ها در شالیزار کار می کرد زجر می کشید . مشکلات زندگی انها بسیار کم و جزئی بود ولی هادی کسی بود که با حد اقل ها به هم می ریخت و مشکلات فرهنگی جامعه موجب شده بود که دیگر هادی نتواند خودش را پیدا کند .

وقتی هادی داشت می مرد به برادرش گفت : کاش همه می مردن ، من و مهدی زنده بودیم

بعد از مرگ هادی من با خانواده او اشنا شدم پدرش به من می گفت تو هادی کوچیک ما هستی و مادرش سینه مرا می بوسید که تو بوی هادی می دی (( مادر هادی نتوانست مرگ فرزندش را تحمل کند لذا سه سال بعد ازمرگ هادی او نیز از بین ما رفت ))

اما از جریان دوستی ، اینکه خانه ما پلنگ خانه شده بود عده ی زیادی برای کشیدن تریاک و شیره به انجا می امدن ، من که حتی یک کام هم نزدم و هادی هم زیاد الوده مواد مخدر نبود ما بیشتر سیگار می کشیدیم ، حرفهای زیاد هادی درباره همه چیز شروع شده بود و شب تا صبح بیدار می ماندیم و سیگار می کشیدیم گاهی نیمه شب سیگارمان تمام می شد و ما به آژانس زنگ می زدیم تا برود از وسط شهر سیگار بگیرد

هادی همه چیز را به من می گفت :

هیچ معنایی را درک نمی کنم لعنت خدا برقانون از وحشت دیوانه شدم حتی خانواده ام را دوست ندارم دیگر همه برایم بی ارزش هستند . من با تمام تلاشم دارم سعی می کنم تا بتوانم درست زندگی کنم ولی دنیا را وارونه می بینم همه را می بینم شاد و مست زندگی هستند ولی من تنها دارم اینجا درد می کشم نفرین بر زندگی من فقط دیوانه وار عاشق لذت بردن هستم و انسانیت برایم هیچ معنایی ندارد هر فکری را به تمسخر می گیرم و در هر رفتاری عیبی می بینم نفرین و هزاران نفرین بر زندگی ای کاش می توانستم تولدی دوباره بیابم ... یک حساسیت بالا زجرم می دهد ... یک منطق کودکانه زجرم می دهد ... انگار دارم در یک خشم می سوزم ... من در جایی و در زمانی کودکی را آغاز کردم که مملو بود از بی فرهنگی و عدم عدالت حالا در بزرگسالی امواج ناخود اگاه آن روزگاران زجرم می دهد .... مثل اینکه قشر مخ من ازاد نیست گویا انتظار دارم که به اندیشه و حالت مطلقی برسم آنوقت راحت شوم .... نمی دانم این خصیصه چیست که مدام زجرم می دهد ... ایا دنیا حساب و کتابی هم دارد .... آیا دنیا حساب و کتابی هم دارد تا من به ان برسم و از این همه درد رها شوم ...

(( تکه ای از کتاب شکست تابو که من بعد ها به یاد هادی انرا نوشتم ))

من در سال هفتاد و دو ازدواج کرده بودم و سرم گرم خودم بود ولی موضوع ازدواج هادی و اینکه او نیاز دارد توسط یک زنی حمایت شود فکر مرا مشغول کرده بود ما باید یک دختر زیبا گیر می اوردیم و در ضمن برای او توضیح می دادیم که آیا می تواند با این جور روحیاتی بسازد چرا که هادی از رابطه وحشت داشت .

در بیرون همه چیز ساده و ارام به نظر می رسید و ما با دوستان زیر درختان کاج می نشستیم و من که خودم بدون انکه خانمم را ببینم ازدواج کرده بودم حالا سرم را بلند می کردم تا در بین دختران دانشکده کسی را برای هادی پیدا کنم که چشمم به اکرم افتاد و من با اولین نگاهم به اکرم دلم هری ریخت پایین و هنوز هم آثار ویرانی اش مونده

من نمی توانستم اکرم برای هادی بخواهم زیرا هادی به نظر من مردی برای ازدواج نبود و ازطرفی هادی عزیزترین دوستم بود

ما برای دوست شدن قرار و مداری نداشتیم یک حالت تمسخر عمیق نسبت به کل جریانات اجتماعی ما را به هم نزدیک کرده بود ، معمولا حرف مذهب نمی شد ولی صحبتهای متفرقه ما پیرامون دین و سیاست و آن نوع سردی که در وجود هر دوی ما لانه داشت ما دو تا را در بین دیگر دوستانی که حالا چند نفری بودیم بیشتر به هم نزدیک می کرد آنها معمولا از ادبیات ما دو نفر خندشان می گفت و یا سر زبانشان را گاز می گرفتن

حرفهای زیادی درباره دوستی شنیده بودیم :

(( ... وقتی او را یاد کردی یاریت کند و زمانی که او را از یاد بردی ترا بیاد اورد

... ان دوست که بد اندیش است را بدوستی مگیر و دامن خویش را بتهمت میالای

... از دوست نباید بیش از ان خواست که از نسیم صبح و بوی گل توقع داشت

عیب دوست خود زیاد جستجو مکن و گر نه همیشه بی دوست باقی می مانی

دوست زیادش می سوزاند و کمش سود می دهد

به تمام دوستان خود اعتماد نکنید

دوست همه کس دوست هیچ کس نیست

دوست خود باش تا دیگران هم دوست تو گردند

در انتخاب دوست شتاب نکن و به تعجیل از ان روی مگردان

دوست مانند چتر در روزهای بارانی است

دوست کیفیتی است روحی که دو جسم را به هم می پیوندد

نسبت به همه با ادب و با عده معدودی دوست صمیمی باش

نایاب ترین چیز ها در جهان دوست صمیمی است

اگر دوست خوب باشد مثل ان است که دوبار زندگی کرده اید

کسی که همساز و همطراز تو نیست به دوستی مگزین

همانطور که عشقهای حقیقی کمیابند دوستی های حقیقی نیز کمیابند

من فقط ان کس را دوست می دانم که در همه اوقات شب و روز بخیر و صلاح دوست خود بیندیشد و برای خوشبخت کردن او همه کوشش خود را به کار ببرد (( موزارت ))

و ....

ما حرف زیادی برای گفتن به هم نداشتیم ولی مدت زیادی را با هم می گذراندیم در مسائلی که معمولا بین دیگران موجب اختلاف است و یا درباره ان موضوع معمولا حرف نمی زنن ما بطرز عجیبی تفاهم داشتیم و بی حیا بودیم . هادی به من می گفت : مهدی زمخت (( خشن )) . او اهل بابل بود و گاهی هم یک ماشین برنج می اورد و به فروشگاههای سطح شهر می فروخت .

برای دوستان مشترک ما ، مشترکات بین ما دو نفر جالب بود زیرا هر دو تای ما را آدمهایی سرد و جدی می دیدن که زیاد هم بدرد رفاقت نمی خوریم . با این وجود در سال بعد من با هادی هم خانه شدیم و این در حالی بود که هنوز درباره هم چندان چیز زیادی نمی دانستیم فقط من از او خوشم می امد و می گفتم سیگار کشیدن با هادی می چسبد

زیر سیگاری ما یک سطل اشغال بزرگ بود

چیزی نگذشت که حرفهای دیگری بین من و هادی شروع شد تا جایی که من فکر می کردم هادی وقتی دارد با من حرف می زند چنان راحت است که گویا دارد با خودش فکر می کند :

دماوند برفی ، صبحی زمستانی و راه مدرسه . زیباترین منظره ، نوک قله و کودکی خاموش و کودکانی هموش ، خشم و پرخاش ، این همه احساس لطیف و بیگانگی شاعر . میان خران دو پا

زیبایی سرمای زمستان در چشم یکی و خنده دیگران

اجبار غریزه ، دوباره ، اسمان ابی صبحی زمستانی ، لگد پاش برف و گل کودکان همراه .

چنین شاعری تنها ، حالا هیولایی .....(( از دست نوشته های هادی که دست من مانده ))

....

دوستی بین ما دو نفر که نه جنبه کاری داشت و نه نیاز خاصی به هم داشتیم و فقط دو دانشجو سیگاری بودیم که اقل کم چهره مثبتی نداشتیم و از درس و کتاب بالا و پایین این شهر حالمان به هم می خورد حالا می رفت که عمق بیشتری پیدا کند

من داشتم بزرگ می شدم ولی هنوز معنای دوستی را نمی فهمیدم ، دوستی برایم یک نوع نزدیک شدن به کسی یا کسانی بود که من فکر می کردم صلاح من در این نزدیکی است و منتظر می ماندم تا دل کار خودش را بکند و این جذب انجام شود .

هرگز دلم به سمت کسی به این حالت که او را دوست داشته باشم حرکت نکرد بیشتر دوستی را یک مقوله درونی میدیدم که من می توانم دیگران را و طبیعت را و زندگی را دوست داشته باشم .

یک فکر وجود داشت و ان اینکه من دوست داشتم کسی یا کسانی مرا دوست داشته باشن ولی خودشان را روی من نیندازند یا بعبارتی بهتر دوست داشتم توسط کسانی مورد دوستی واقع شوم که آنها نیز دنیای مستقل خودشان را داشته باشن و ما صرفا با هم دوست داشتیم دوستی را از هم گدایی نکنیم و در این میان فقط دلمان قضاوت خودش را کرده باشد .

من همیشه لیست بسیار کوتاهی از دوستان داشته ام چرا که می خواسته ام دوستی جریانی حساب گرایانه نباشد .

من به هیچ یک از چیز هایی که می خواستم برسم نرسیدم به دانشگاه رفته بودم ولی افراد برای من حضوری تصنعی و عددی داشتند در حوزه که بودم اگر به انچه بین انها رایج بود تن می دادم در حلقه دوستان قرار می گرفتم و حالا در بین دوستانی که تقریبا تمام انها تریاکی بودن باز هم احساس تنهایی می کردم

در سال هفتاد و یک من پیپ می کشیدم و روزی با همین پیپ از محوطه پشت دانشکده امدم تا منتظر ورود به کلاس باشم جوانی انجا بود که سیگار می کشید و من فقط از او خواستم که با سیگارش پیپم را روشن کنم او فندکش را روشن کرد و روی توتون پیپ من گرفت و ما دو تایی روی نیمکت نشستیم پیپ کشیدیم و حرف زدیم .

دوستی ما به همین سادگی شروع شد او از من سه سال بزرگتر بود . ما هیچ وقت از همدیگر درباره خانواده مان سوال نکردیم هیچ وقت وضع مالی همدیگر را نپرسیدیم . ما هر روز همدیگر را میدیدم و پیپ می کشیدیم و سیگار می کشیدیم و به حرفهای مسخره اساتید دانشکده می خندیدم . به نوشته های روی دیوارهای شهر می خندیدم به کسانی که در تلوزیون حرف می زدن و به نوشته های مسخره روزنامه ها و به چیز هایی که توی سالن دانشکده روی وایت برد نوشته بودن

نرمک نرمک دوستی ما پا در بیرون از دانشکده گذاشت مثلا در پارک ملت شطرنج بازی می کردیم و هادی تو این کار خیلی حرفه ای بود لذا کسان دیگه ای انجا بودن که نظرشان بازی هادی را می گرفت و من زیر درختان سپیدار گاهی منتظر هادی می ماندم و گاهی هم بدون هیچ توجهی به دانشکده برمی گشتم یا به خانه می رفتم .

واقعا دوستی چیست ؟

البته من تصمیم دارم در چند نوبت درباره دوستی بنویسم و مخصوصا اشاره ای نه چندان کوتاه داشته باشم به عمیق ترین و ماندگار ترین ماجرای دوستی ام در طول زندگی .

البته در همین ابتدا بگویم که من هنوز هم معنای مشخصی برای کلمه دوستی نیافته ام و در طول جریان زندگی دوست برای من فردی بوده که نیازم را بر آورده می کرده و بستگی داشته که من در چه سنی بوده ام و یا چه نیاز هایی داشته ام .

نیاز من و تمام بچه هایی که با من بزرگ شدن در ابتدا به این بود که ما نیاز به یک یا چند هم بازی داشتیم لذا ما بچه های کوچه با هم دوست شدیم و بازی میکردیم . این دنیای ما بود ما به دنیای پدر و مادر ها کاری نداشتیم نگران حال هیچ کس نبودیم فقط می خواستیم هم بازی داشته باشیم که با هم قایم موشک بازی کنیم یا توپ بازی و یا تیله بازی و ...

اخلاق و رفتار دیگران زیاد برایمان مهم نبود فقط از بعضی افراد که بیشتر حالت تهاجمی و دعواگرانه داشتند می ترسیدیم ولی با دیگران دوست بودیم . در این مرحله دوستی ما هیچ عمقی نداشت و هر کسی که سر راه ما قرار می گرفت می توانست دوست باشد بدون انکه مشخصه خاصی داشته باشد .

در مدرسه من متوجه شدم که بچه هایی که زیبا تر هستند دوستان بیشتری دارند و یا بچه هایی که مثلا دوچرخه دارند از بچه هایی که زشت هستند و یا دوچرخه ندارند دوستان بیشتری دارند . بچه ها بسمت نیاز های جنسی و بسمت نیاز های تفریحی خود می رفتند .

من به این حالت یک اعتراض درونی داشتم زیرا می دیدم این نوع دوستی بیشتر مبتنی بر یک نوع تهدید و سوء استفاده است بچه های قوی تر بچه های ضعیف تر را تهدید می کردند و ترتیبشان را می دادند و یا از لوازمشان سوء استفاده می کردن و اگر این طوری نبود و دو فرد برابر با هم این نوع ارتباط را داشتند باز هم انگیز ها همان بود که البته این یک جریان دو طرفه بود این یکی نیاز ان یکی را بر اورده می کرد و ان یکی نیاز این یکی را و این نوع دوستی تا زمانی منطقی به نظر می رسید که هیچ کدام از این دو طرف بر خلاف همدیگر رفتار نمی کردن ولی اگر دل همدیگر را می رنجاندن تمام این ارتباط ها می شد یک نوع آتو و نقطه ضعف .

بعد ها معیار های دیگری نیز بر دوستی اضافه شد و ان هنر بود من می دیدم کسانی که هنر همرنگ کردن خود با محیط را دارند بیشتر مورد توجه قرار می گیرند و یا کسانی که مثلا هنر خوانندگی دارند این هنر خواندن هم می توانست در خواندن نوحه باشد هم در خواندن یک ترانه ولی در هر صورت این هنر هم به صورت ذاتی موجب دوستی نمی شد بلکه از انجا مورد توجه بود که مقدمات لذت را آماده می کرد مخصوصا نیازهای جنسی را که همیشه چشم تیز بین لذت برای خودش نقشه می کشد و یا مسئله بیشتر یک نوع لودگی بود که منجر به شکم چرانی می شد

گویا همان افرادی که در چند سال قبل بخاطر کردن به یکی چسبیده بودن حالا برای خوردن و گشادی به دیگری می چسبیدن و این روند در جامعه بصورت مشخصی جاری شده که افراد بر حسب نیاز هایشان با یکدیگر طرح دوستی ریخته ان و جام دوستی پر شده از شهوت و بازی و شکم بارگی و چاپلوسی و پول و موفقیت و شهرت و مقام و ...

ولی من فکر می کردم اینها نباید دوستی باشن ؟

پس دوستی کجاست ؟

چطور هادی حق شناس بهترین دوست من شد ؟

آیا دوستی انعکاس دنیای درون هست در بیرون در جسمی که درست به اندازه روح توقالب ریزی شده باشد ؟

آیا دوستی یک شعار فریب دهنده است که هم دوری از ان و هم التزام بر آن موجب ازار می شود ؟

....

ما ازدواج کرده بودیم و یک بچه هم داشتیم و تصمیم داشتیم با یکی بسازیم معتقد بودیم باید جمعیت را کم کرد و از این زندگی نکبت باری که یک مشت آدم خرافی برای نسل من درست کرده بودند که عده ای احمق داد زده بودن : آهای نسل ... را زیاد کنید و جلو گیری حرام است و ....

خلاصه این حرفهایی که هیچ اندیشه ای پشتشان نداشت آفت جان نسل ما شده بود ما در جامعه گشته بودیم و با جوانهای زیادی حرف زده بودیم و در بررسی علل بدبختی خودمان دست آخر به این نتیجه رسیده بودیم که امان از این خانواده های عقب مانده و این همه بچه های بی برنامه که فقط امده اند تا نسل ... را زیاد کنن . اگر هدف از بچه فقط ازدیاد نسل است پس ... بیاورید تا من هر روز یکی بر نسل اضافه کنم

خلاصه ما یک بچه داشتیم و با رسیدن او به سن مدرسه برنامه زندگی ما بشکلی شد که در دو مکان خانه داشته باشیم یک خانه در مشهد که می توانستیم برنامه های درسی و خلاصه کلاس شهری را داشته باشیم و یک خانه هم در روستا که بیشتر علایق و کار من در انجا بود و کلا این سبک زندگی با نحوه تفکر من بسیار سازگاری داشت زیرا این طوری ما می توانستیم مفاهیمی مانند کار و خانواده و ازادی شخصی و آینده نگری و اختلاف سلیقه ها و ... را در کنار هم بگنجانیم .

حدود ده سال از تولد اولین فرزندمان گذشته بود که ما ناگهان متوجه حضور تو شدیم و تو در سیزده دی ماه هشتاد و هفت بدنیا امدی و ما بعد از بدنیا امدن تو تازه متوجه شدیم چقدر جای تو در زندگی ما خالی بوده است و اسم تو را ساپرا گذاشتیم ولی این اسم را این جماعت در همه چیز صاحب نظر (( فضول ))  قبول نکردن لذا اسمت را ساتگین یعنی جام بزرگ شراب گذاشتیم تا جام زندگی را همه به سلامتی و خوشی بنوشیم .

بابا دوست داره و برنامه های ما با تو حتی بهتر از قبل شده و اگه می بینی من این روزها زیاد تو را این ور و اون ور نمی برم و تو هی مرتب می گی : بابا دلم برات تنگ شده

خلاصه من واقعا این دو سه سال درگیر شده ام که البته این وضعیت مملکت همه را درگیر کرده ، خدا کند تا وقتی تو بزرگ شدی اوضاع به وفق مراد شود و چهار تا ادم عاقل را ما بتوانیم تو این اداره ها و تو مجلس و تو سیستم و تو تلوزیون و ... ببینیم ، تو هم دعا کن که :

بار الها این ابلهان را بر خر خودشان نشان

کین همه ناز از غلام ترک و استر می کنن

البته من در پاره کردن برگه ی ارزوهایم ید طولایی دارم ، زمانی می خواستم به بهشت بروم لذا شش سال تمام شاید بهترین ایام زندگیم را صرف این کار کردم ولی بعد این برگه را پاره کردم و دیگر ارزوی رفتن به بهشت را نداشتم . زمانی می خواستم نویسنده بشم ، داستان بنویسم و دنیای ایده ال خودم را در داستانهایم پیاده کنم ولی بعد این را نیز پاره کردم و دیگر ارزوی نویسنده شدن را در سرم نیاوردم .

خلاصه من ارزوهای زیادی را پاره کردم تا اینکه راضی شدم در گوشه یک روستای تقریبا دور افتاده روزگار بگذرانم و خوش باشم بی انکه زیاد هم نام خودم را ادم بی عرضه ای گذاشته باشم . با این وجود ارزو اسمش روشه یک چیزیه که دل ادم بهش خوشه ولی من حالا تصمیم گرفته ام یکی دیگر از ارزوهامو پاره کنم .

از بچه گی حتی زمانی که ما در روستا برق نداشتیم من به قصه ها گوش می کردم و همیشه با خودم فکر می کردم وقتی بزرگ شدم می شم یک قهرمان یک کسی که زیر بار حرف زور نمی ره و سینه شو سپر می کنه با یک سری ادمای زور گو و کلاش مبارزه می کنه و دست آخر هم پیروز می شه . بعد ها وقتی فیلم رابین هود را نگاه می کردم با خودم می گفتم درست مثل رابین هود می شم . چه معنایی داره که ادم خفت و خواری و ظلم را تحمل کنه .

این ارزو با من بود و با من بزرگ شد وقتی کتاب کلیدر محمود دولت ابادی را می خواندم فکر می کردم منم مثل ناد علی می شم ، شانه مو می دم زیر بار زندگی و نمی ذارم یک عده ادم فریبکار اونو رو سر مردم بی نوای بدبخت خراب کنن معتقد بودم خلاصه روزی روستا را به فان (( خدای روستا ها و کشتزار ها در اساطیر یونانی )) خواهم سپرد و خودم را به فنا . همیشه با خودم می گفتم من به این سمت خواهم رفت لذا وقتی در سربازی بودم و بچه ها برای چند لقمه بیشتر یغلوی به سر هم می زدن من یک کناری می ایستادم و با خودم فکر می کردم این جور کارها در شان کسی که می خواد رابین هود بشه نیست .

حتی تا همین هفته قبل که کارتون والینتینو را نگاه می کردم فکر می کردم روزی مانند والینتینو برای نجات دوستانم به جنگل سیاه خواهم رفت .

ولی حالا تصمیم گرفته ام این برگه را نیز پاره کنم می بینم رابین هود ها زیاد شده اند تمام ظالم ها را کشته اند و حالا مست و لول پرانتز پاهایشان را وا داده اند معامله شان را پیاله کرده اند یکی هم غربیله کنان داره می ره پرانتزشونو  ببنده

دیگر کوزتی نیست که ژان وال ژان سرپرستی اش را قبول کند ، حنای دختر در مزرعه دیگر رنگی ندارد ، میکائیل هم زیاد آدم مثبتی نبود .

منم دیگه ارزو ندارم کسی را نجات دهم اینجا سرزمین نجات یافتگان است فقط خود من مانند یک پسرک سر به هوا اینجا کلاهم پس معرکه است .